Vanilla's profileVanilla Day Dream~*PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 04 KissOfDeathที่ข้างนอกนั่นช่างสวยงาม มันช่างดูสวยงาม ฉันอยากจะออกไป สัมผัสเมฆแสนสวย และท้องฟ้าสีสดใสนั่น สักครั้งหนึ่ง แต่ดูเหมือนมันช่างห่างไกล ไกลเกินกว่าฉันจะยื่นมือออกไปสัมผัสได้ ฉันเฝ้ามองมันวันแล้ววันเล่า วันแล้ววันเล่า โดยที่ความคิดและวิญญาณของฉันยังคงติดอยู่กับความเป็นจริงนี้ ทุกข์ทนกับมันและมองดูสิ่งสวยงามนอกกรอบนั่น ฉันหลับตาแล้วบอกกับตัวเองว่าพอเถอะ พอเสียที ได้เวลาแล้วสินะ ฉันเปิดมันออกก้าวถอยหลังกลั้นลมหายใจ แล้ววิ่งออกไปเท่าที่จะมีแรง เพื่อออกไปสัมผัสท้องฟ้านั่น ฉันสูดกลิ่นไอของท้องฟ้าอย่างสบายใจ ราวกับว่าฉันมีปีกพร้อมที่จะบิน มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าฉันกำลังบินอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ แล้วจู่ๆทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดิ่งลงไปสู่จุดเพียงจุดเดียว จุดที่ความตายจะค้นพบฉัน แรงดึงดูดยังคงทำหน้าที่ของมัน เสียงดังขึ้นและก้องอยู่ในหู ร่างกายบิดเบี้ยวกระตุกเกร็ง เลือดกระเซ็นออกและค่อยๆไหลล้นออกมาตามหลัง ดูราวกับกลีบกุหลาบกำลังค่อยๆผลิบานออกอย่างช้าๆ ในช่วงเวลาที่เจ็บปวดและแสนยาวนานนั้นเอง ฉันได้จุมพิตและสวมกอดความตายนั้น เฉกเช่นที่ฉันได้ให้ความรักเหล่านั้นแก่ชีวิต "ถ้าหากชีวิตเป็นเพียงการเดินทางเพื่อให้เราไปจบลงยังท่าแห่งความตาย" "และไม่มีอะไรคงทนอยู่ได้ ก็คงมีเพียงความรักที่ฉันอยากให้มันอยู่ได้ตลอดไป" ฉันได้แต่คิดก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลง "อาจมีเพียงบางคนได้ถูกขนานนามว่าคือยอดแห่งศิลปิน" "แต่เราทุกคนต่างคือผลงานศิลปะของชีวิตและความตาย" "เรียบง่ายและสวยงาม ไม่มากหรือน้อยกว่านั้น" แด่เพื่อนผู้เกิดและตาย ... ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกครั้งหนึ่ง June 25 I Dream About You~*
ฉันฝัน . . . ถึงเรื่องราว . . . มากมาย ฉันฝัน ฉันฝันถึงเธออีกแล้ว ฉันฝันถึงเธอเป็นครั้งที่เท่าไรกันนะ ทั้งที่ฉันแทบจะจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ได้อีกแล้ว ถ้อยคำที่เราเคยใช้โต้ตอบกันเป็นแบบไหน เราแทนตัวเองเวลาที่พูดกันว่ายังไง ช่วงเวลาที่เราเดินไปด้วยกัน เหมือนมันจะหายไป เพราะฉันจำเรื่องอะไรพวกนั้นไม่ได้เลยสักนิด แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้ฝัน ฝันถึงเธออีกแล้ว ทำไมกัน ฉันอาจจะเข้าใกล้ เข้าใกล้เธอไปอีกนิดแล้วละมั้ง นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน มันนานแค่ไหน เรามาได้ไกลแค่ไหนแล้ว และจะไปได้ไกลอีกเท่าไหร่ คงไม่มีใครรู้ และถึงยังไงฉันก็คงได้แต่ฝันถึงเธอเท่านั้น ฉันหวังว่าเธอจะมีชีวิตที่ดี หวังว่าเธอคงมีความสุขดี และหวังให้เธอนั้นได้นอนหลับฝันดี ไม่ว่าเมื่อไร ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน คืนนี้ฉันจะฝันและมองดูเธอหลับฝันดี . . . .ในฝัน . . . . . . . : Photo : "When I dream at night" 'Cause I only feel alive when I dream at night even though she's not real it's all right By Menoevil . . . June 16 Imaginary FriendsQ : ทำไมเด็กไทยถึงไม่มีเพื่อนในจินตนาการ ? A : เพราะเด็กไทยถูกสอนให้ไร้จินตนาการ May 23 Rainy Night~*
. . . เวลาจากวันนั้นเหมือนไม่เคยสิ้นสุด ระยะทางที่มีนั้นยังคงห่างไปเท่าเดิม . . . สายฝนยังคงตกอยู่ไม่เคยหยุด ในค่ำคืนที่ยามเช้าไม่เคยมาถึง . . . จดจำ ย้ำเตือน และลบเลือน วันเวลาเก่าๆ ด้วยความเหงา . . . นั่นแสงสว่างของวันใหม่ใช่ไหม หรือเป็นชั้นเองที่กำลังฝันไป . . . . . . Photo : Rain wallpaper By eltrenton111 . . . May 04 That time and day~*
เหล่าบุปผาสีหวานกำลังผลิบานและร่วงหล่นอย่างเชื่องช้า หมุนควงไปไร้สมดุล ดูเนินนานราวกับไม่เคยเริ่มต้นและสิ้นสุด พร่างพรมให้ผืนดินเปลี่ยนแปลงสีสัน เหลือเพียงกิ่งใบที่ว่างเปล่า ลมหนาวถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและโดยหยาดฝนในไม่ช้า เมื่อฤดูร้อนนั้นได้จบลงและเธอได้เดินจากไป ความทรงจำได้กลายเป็นความฝัน ตั้งแต่ตอนนั้น ตั้งแต่วันนั้นเอง ชมพูพันธ์พร่างพราวผลิดอกดั่งทิพย์วิมาน ร่วงโรยสู่แดนดินแล้วสูญสิ้นดั่งฝันที่ไร้ตัวตน เช่นที่ไม่มีความงดงามใดคงอยู่ดั่งเดิมตลอดไป เพื่อให้ความงดงามเหล่านั้นคงอยู่เป็นนิรันดร์ April 26 Moon light~*
...... จันทร์ ฤดี อุ่น หวน
..... April 17 Temperature~*ช่วงไม่มีรู้จะอัพอะไรดี เบื่อเรื่องราวในบ้านเมืองกับอุณหภมิที่แสนร้อนในเดือนเมษา อยากจะบอกคนที่แบ่งสีกันแล้วบอกอีกสีผิดว่า คุณ คุณ คุณ และก็คุณเป็นคนทำให้บ้านเมืองเรามาถึงจุดนี้ได้ มันไม่ได้สำคัญว่าใครผิดหรอกนะ แต่ที่สำคัญคือเราจะอยู่ร่วมกันต่อไปยังไงมากกว่า เพิ่งเคยจะคิดว่าการที่คนไทยเคยลืมอะไรง่ายๆเป็นเรื่องดี ก็ตอนนี้แหละ แต่ก็ช่างเถอะเข้าเรื่องดีกว่า อุณหภูมิเฉลี่ยโดยปกติของร่างกายของเราอยู่ที่ประมาณ 37 °C อาจจะมีขึ้นลงบ้างเล็กน้อย และร่างกายของเราต้องทำงานอย่างหนักที่จะคงอุณหภูมินี้ไว้ เพื่อให้ระบบต่างๆทำงานได้ปกติ การควบคุมอุณหภูมิร่างกายของเราอาจดูเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าใครเคยเห็นสารคดีเกี่ยวการนั่งสมาธิของลามะที่เนปาล หรือสารคดีเกี่ยวกับลามะสายธิเทตที่ฝึกการเพิ่มอุณหภมิของร่างกาย (ความจริงลามะชาวเนปาลที่พูดถึงก็เคยไปฝึกฝนจากสายธิเบตนี่แหละ) ก็จะรู้ว่าสามารถทำไม่ยากมาก ความจริงผมก็เคยลองมาก่อนจะได้ดูเรื่องพวกนี้แล้ว จะพูดให้ถูกต้องมันก็คือการเร่งกระบวนการ Metabolism ของร่างกายเหมือนกับตอนที่เราเป็นไข้ ใครมีสมาธิดีๆก็ทำได้ไม่ยาก(รึเปล่า) แต่ที่ยากก็คือการคุมอุณหภูมิให้คงที่ ถ้าไปใครไปลองทำแล้วลุกไหม้จากภายในอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ -0- อาจารย์ทางสายอานาปานุสสติและสายธรรมกายได้บอกวิธีป้องกัน (ธรรมกายก็คืออานาปานุสสติอยู่ดี แล้วจะพิมพ์แยกทำไมนิ - -*) อาการที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายในตอนที่ทำกรรมฐานไว้ด้วย นั่นก็คือการกรอกตาเราขึ้นสูงภายในเปลือกตา โดยไม่ได้อธิบายรายละเอียดไว้ คิดว่าน่าจะเป็นการดึงสติกลับมาซะมาก แต่จากเหตุการณ์การจริงแล้วมันมากกว่านั้นอีกนิด ถ้าจะให้อธิบายอาการนี้ได้เข้าใจมากขึ้นอาจจะแทนด้วยคำว่า ธาตุไฟเข้าแทรก เพราะความจริงแล้วกำลังภายในของจีนนั้นก็มาจากอินเดีย จะว่าไปแล้วก็นับว่ากำลังภายในยกระดับ การควบคุมอุณหภูมิร่างกาย ไปอีกขั้น ด้วยการควบคุมพลังงานเหล่านั้นไปตามที่ต้องการ แถมประยุกต์กับการต่อสู้อีกต่างหาก ลองทำดูก็สนุกดีนะ แต่ว่าจะยากหน่อย เพราะอุณหภูมิของคนเราจะอยู่บริเวณกึ่งกลางของร่างกาย ตามแขนขามันอุณหภูมิต่ำกว่าเยอะขยับไปลำบาก แต่ก็ไม่รู้ว่าของต้นฉบับเค้าทำได้เวอร์เหมือนในหนังรึเปล่า แต่ที่เคยเห็นอาจารย์บู้ตึ๊งก็่ผลักคนกระเด็นไปล้มกลิ้งไกลประมาณ10กว่าก้าวเท่านั้นเอง ถึงสายบู้ตึ๊งจะไม่ได้มีรากฐานเหมือนกับสายเส้าหลิน ที่มาจากอินเดียจริงๆ แต่ก็คงคล้ายๆกัน แต่ที่เอาการเร่ง Metabolism มาใช้บ่อยๆตอนลดน้ำหนัก ตลกดีนะ ปกติผมกินตามสบายไม่ได้คุมอะไร พอ น.น. เวอร์มากเข้าก็จะลดที พ่อแม่เคยไปเที่ยวมาเลย์10กว่าวัน ผมควบคุมอาหารถึงขั้นกินกันตาย กับเร่งอุณหภูมิร่างกายไปในระดับหนึ่ง ส่วนที่ยากคือการทำให้อุณหภูมิคงที่อย่างนั้น พร้อมกับทำเรื่องต่างๆในชีวิตประจำวัน ไม่รู้ว่าอะไรส่งผลมากกว่ากันนะ แต่ก็ลดได้ประมาณ10กว่าโล ใครอยากลองก็ลองได้นะ ถ้าเคยทำสมาธิิมาบ้างคงทำง่าย ตอนผมทำครั้งแรกก็แค่คิดว่าจะลองเร่งดูเท่านั้นเอง ถ้าไม่เคยอาจจะยากหน่อย กระบวนการจริงๆอาจจะซับซ้อน แต่การใช้ใจควบคุมนั้นมันง่ายดาย แค่นึกไปเท่านั้นมันก็ส่งผลแล้ว ให้ลองนึกภาพเทียนไว้ในหัวแต่ว่าเอามาไว้ภายในร่างกาย แล้วพยายามควบคุมมันให้คงที่ พอทำได้ก็นึกไฟที่มากขึ้นกว่าเดิม ถ้าควบคุมไม่ได้ก็ให้กรอกตาขึ้นเพื่อเป็นการป้องกันนะ ขอย้ำอีกทีถ้าอยากลองทำ ช่วงต้นหน้าร้อนนี้ผมก็ลองทำกลับกันก็คือการลดอุณหภูมิร่างกายดู ลองลดดูมันก็เย็นจริงๆนะ แต่ดูเหมือนว่าการจิตนาการความอบอุ่นคงง่ายกว่า ส่วนใหญ่ที่คนเห็นและใช้ถึงเป็นการเร่งอุณหภูมิซะมาก เหมาะกับหน้าร้อนดีนะ ฮ่าๆ แต่ว่าก็มีอาการเหมือนกันนะถ้าคุมไม่อยู่ ลองปล่อยให้มันเป็นดูและ แต่ก็กันและแก้ได้ด้วยวิธีเดียวกัน ถ้าอยากลองก็จินตนาการน้ำแข็งเอาไว้ภายในหน้าอกก่อนก็ได้ แต่ความจริงแค่เอาให้ร่างกายเราอยู่ในอุณหภูมิปกติก็พอนะ ไม่ต้องถึงกับเย็นหรอก ความจริงผมว่าไปควบคุมมันมากมายก็ไม่ดีหรอกนะ ร่างกายมันปรับให้เข้ากับธรรมชาติมากที่สุดและ แต่ว่าก็เอาไปใช้ในเหตุการณ์ที่จำเป็นต้องควบคุมอุณหภูมิร่างกาย เพื่อให้มีชีวิตรอดได้นะ ที่ผมเอามาใช้มันคงไร้สาระไปหน่อยแต่ก็นะเอามาเล่นหน่อยคงไม่เป็นไร เล่าเรื่องไร้สาระมาอย่างยาว ก็ไม่รู้มันจะมีประโยชน์รึเปล่า ก็แค่เล่าให้ฟังไปงั้นแหละ ไม่มีเรื่องไรจะเ่ล่า ฮ่าๆๆๆๆ ไปแล้วจ้า มีอะไรสงสัยก็ถามได้ เพิ่ม Categoryใหม่ไว้ด้วยเลย *0* แหวกแนวไปรึเปล่า พอดีผมเห็นคนไทยควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้เดือดดาลใส่กันตลอด เหอะๆ April 06 Walk With Me For a While
รูปประกอบจาก http://thejavajive.com/blog/ March 26 That Curse
March 21 Would you wait ?
March 17 What time and day ?เวลาเปลี่ยน ฤดูผัน หมื่นพันล้านสิ่ง ไม่สำคัญอะไร หัวใจ ยังไร้จังหวะ ว่างเปล่า ไม่เคยหยุด ท้องฟ้า ไม่มีอยู่ แต่มั่นคง อย่างนั้นรึ สายลม พัดไป ไม่กลับหลัง ไม่เลย ฤดูร้อน ผ่านมา อีกครั้ง ใช่ไหม ความทรงจำ กลายเป็น ความฝัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ March 09 It'sภาพความฝัน สวยงาม ยังจดจำ หอมหวาน ไม่ลบ ลืมเลือน เสียงฝน สายลม แสงแดด ต้นไม้ ผลัดใบ หิมะ โปรยปราย ระยะทาง กับ วันเวลา ทุกอย่าง ต่างก็เป็น อย่างที่ มันเป็น ไม่เป็นไร ที่เธอ จะไม่รักฉัน ไม่เป็นไร ที่ฉัน จะไม่รักเธอ รักมัน ก็เป็น อย่างที่ รักเป็น เราต่าง ก็เป็น อย่างที่ เราเป็น มัน ไม่ เป็น ไร มีคนมาชอบดีไหม ก็ไม่รู้ คงดีกว่ามีคนเกลียดมั้ง แต่เบื่อเวลาที่เธออยู่กันหลายๆคน พวกเธอมักจะลืมตัวพูดอะไรๆ ที่ผมไม่ควรได้ยิน ไม่ดีเลย เป็นผู้หญิงนี่ก็ลำบากเนอะ บอกรักผู้ชายซักคนก็ยากเย็น ก็คุยกันได้ถึงจะดูเป็นคนเงียบๆ แต่จะให้ไปชอบอะไรกัน ในแบบนั้นก็คงยังไม่ได้ คนเราอยู่กันเฉยๆไม่ได้หรอ ทำไมต้องอยากมีใครซักคน ไปเรียนห้องเล็กต้องมีคนมาปลื้มทุกที คงใกล้ชิดกันมากเกินไปมั้ง ความจริงพวกเธอก็น่ารักดี เพียงแต่ว่าไม่ใช่เท่านั้นเอง บางครั้งผมก็คิดถึงพวกเธอ คนเราชอบกันรักกันที่ตรงไหน จะรู้ได้ยังไงว่าคนไหนที่ใช่ อาจจะสวย อาจจะน่ารัก อาจจะชอบ แต่ก็แล้วไง บางครั้งมันก็แค่ไม่ใช่ แล้วจะให้ทำยังไง เมื่ออะไรๆ ต่างก็เป็นอย่างที่มันเป็น March 08 Journey~*เล่าเรื่องเมื่อวันศุกร์ ตื่นมาตอน10โมงแบบงงๆ คงเพราะความร้อน นัดอาจารย์ไว้จะไปช่วยตรวจงาน แต่นอน6โมงเช้า = = กว่าจะทำโน้นทำนี่ ไปถึงก็บ่ายๆแวะโอนเงินอีก ซื้อสตอเบอรี่ปั่นมากินคลายร้อนก่อนเข้าห้องอาจารย์ เจอรุ่นพี่นั่งทำข้อสอบอยู่เลยแอบเข้าไปช่วยทำ อาจารย์เสร็จธุระนั่งคุยกันพักนึงก็บอกว่าไม่ว่าง จะไปงานน้องเอียวที่จุฬาฯกับภาคเค้า แล้วนัดมาทำไมนิ (ความจริงตัวเองมาสายเอง เหอะๆ) ก็เลยตัดสินใจไปงานธรรพวาทิตแบบงงๆ ก็ไม่คิดว่าจะได้ไป ก่อนออกก็เดินแวะไปอีกร้านซื้อกีวี่ปั่นมากินแก้ร้อนระหว่างเดินทาง ขึ้น 522 คนเยอะโคตร เจอหนุ่มน้อยอายุไม่ถึงขวบ เด็กน้อยร้องงอแง แต่ก็ไม่มีใครลุกให้นั่ง พ่อเด็กก็เลยนั่งแถวๆคนขับ เพื่อจะได้อุ้มได้ถนัด ลงรถที่อนุสาวรีย์ ลงมาเจอคนเยอะๆ ก็หลอนๆหลงๆ เป็นอาการเดิมๆ ของคนไม่ค่อยได้ไปไหน มันเป็นโรคเก่าเก็บสมัยเด็กๆ ที่กลัวสายตาผู้คน พอนั่งรถไฟฟ้ามาลงสยามก็พอเข้าใจ ว่ามันเป็นอาการจากการถือสันโดดมากเกินไป อาจเพราะความเป็นคนรับรู้อะไรดีเกินไป เวลามีอะไรเข้ามามากเกินไป มันทำให้ปวดหัว ความจริงก็ไม่ค่อยได้พาตัวเองไปไหนซักเท่าไร วันนี้ก็เดินทางมาแบบมึนๆ โดยที่จำไม่ได้ว่างานจัดตรงไหนอีกต่างหาก แต่ว่าเวลาเหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมง ไม่ต้องรีบ ลองโทรไปถามคุณน้องเอียวก็ไม่รับสาย คงเตรียมตัวอยู่ เลยโทรถามคุณเพื่อนที่ร่ำเรียนอยู่ที่นี่ ทราบจุดหมายที่ต้องไป บอกตามตรงว่าเข้าใกล้จุฬาฯมากที่สุด ก็ตรงศูนย์หนังสือจุฬาฯฝั่งสยาม กะเคยไปตรงคณะสถาปัตย์ทีนึง วันนี้ก็เข้าไปศูนย์หนังสือ เดินตามที่เพื่อนบอกซึ่งดูเหมือนจะผิด เริ่มจากทันตฯตรงทางเข้าเลี้ยวซ้ายผ่านสัตว์แพทย์ ไม่เหมือนที่บอกมาเลยถามลุงยามทีนึง เดินต่อออกไปริมถนน เดินผ่านเตรียมอุดมฯ ถึงทางเข้าตรงอักษรฯ ถามพี่วินฯหาหอประชุมใหญ่ ตึกอักษรฯสวยดีอะ เดินทะลุตึกอักษรฯก็เจอหอประชุมใหญ่ ถึงราวๆหกโมงพอดี การแสดงดีเลย์นิดหน่อย ชอบคอนเซ็ปงานนะ ดีมากเลย อธิบายให้คนที่ไม่รู้เข้าใจด้วย ตอนงานจบว่าจะเข้าไปทักทายน้องเอียวซะหน่อย พอเห็นคนมีความสุขแล้วสบายใจก็เลยไม่ได้ไปทักทาย ยินดีด้วยนะจ้ะ นั่งดูต่ออีกซักพักก็เดินออกมา ใช้การคำนวณในหัวหาทางที่ใกล้ที่สุด แล้วเดินตรงข้ามกับตอนที่เข้ามา ผ่านศิลปศาสตร์กะถาปัดมั้งมืดๆมองไม่ค่อยเห็น ออกมาเดินเรียบริมรั้วไปขึ้นรถตู้ฝั่งตรงข้ามมาบุญครองกลับบ้าน ปวดสไปนอลคอร์ดมาก สงสัยจะเดินเยอะเกินไป เวลาไม่เร่งรีบอะไร ชอบเดินไปเรื่อยๆสบายใจดี แต่วันนี้เดินมากไป +.+ ลงงามวงศ์วานแวะกินรสหนึ่งลูกชิ้นปลา ที่ไม่เคยไปกินอีกนั่นแหละ ซัดไปสองชามเพราะตอนกลางวันกินแต่น้ำปั่น กลับบ้านมานั่งเล่นเกมส์ยันเช้า ดูเหมือนที่เล่ามาหาสาระไม่ได้เลย แต่ว่าลองสรุปมันซะหน่อย ไม่รู้ทางที่จะไปไม่เป็นไร หนทางยังมีให้เดินมากมาย แต่ถ้าหลงลืมจุดหมาย ไม่ว่าวันไหนก็คงไปไม่ถึง March 03 Rhythm~*ในความสงบเงียบ บางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว ความอ่อนโยนโอบอุ้มสิ่งต่างๆ เหล่านั้นไว้ ทุกอย่างค่อยๆไหลไปอย่างเชื่องช้า ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก ทั้งหมดสงบนิ่ง เส้นตรงลากยาวไม่รู้จบ เส้นโค้งลากข้ามอ่อนเอน ตัดกันไขว้ซ้อนสลับยุ่งเหยิง ความสงบนิ่งที่วางตัวอย่างมีรูปแบบ กลับโกลาหลและเคลื่อนไหวไปไม่หยุด ลิ้มรส สัมผัส รับฟัง สูดดม เฝ้ามอง ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก ความสงบนิ่งขยับไหว สีสรรแปรเปลี่ยนปรับสลับแสงเงา ค่อยดังฟังเงียบเปรียบเทียบเทียมทัน สวรรค์เคลื่อนดาราคล้อยลอยต่ำ ย่ำย่องจังหวะก้องทั่วแดนแสนทวีป February 28 Return Of The King
โดย Kang Zeng Bang มีกำหนดจบที่เล่ม 27 เท่านั้นเองครับ
February 21 Away~*เหนื่อยอ่อนหมดแรงกำลังเมื่อยล้า เดินไปภายในใจหมดแรงท้อถอย ทุกข์ทนกับความเป็นจริงที่ปวดร้าว ภาพเก่าคอยกัดกร่อนทำร้ายจิตใจ ยิ่งเดินต่อไปจุดหมายยิ่งห่างออกไปทุกที มองไม่เห็นหนทางจะก้าวเดินต่อ ดูตัวเองค่อยๆกลายเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการ ปล่อยให้กาลเวลาเปลี่ยนแปลงเราไปทีละน้อย เปลี่ยนไปทุกอย่าง ไม่เหมือนเดิม ความเป็นจริง หดหู่ แสนเศร้า ความทรงจำ เปลี่ยวเหงา ห่างไกล
หนทางยาวไกล อาจมีอะไรถูกหลงลืมสูญหาย อาจเป็นสิ่งใดที่ใจนั้นเคยโหยหาปรารถนา อาจนำพาให้ตัวเราเองนั้นจางหายไปกับวันเวลา
หรือถ้าแย่กว่านั้น อาจเป็นเราที่ถูกผู้อื่นหลงลืม
แต่เหมือนกับที่ของทุกอย่างนั้นหายไป เพื่อให้อะไรบางอย่างค้นพบมัน บางครั้งเราก็จำเป็นต้องหายตัวไป
เพื่อให้ถูกค้นหาและถูกค้นพบอีกครั้ง
ให้เวลากับมันสักหน่อย
February 16 Unknow Worldเรา ในโลกที่ทับซ้อนกัน เรา ยอมรับโลก อื่นๆ ............. บางคน เข้ามา บางสิ่ง จากไป ฉัน เปิดใจ และ ยอมรับ บางครั้ง โลกดูสับสน ไม่เข้าใจ ในบางเวลา เรียบง่าย ฉัน สัมผัส และ ยอมรับ บางส่วน ละเมียดละไม บางสิ่ง กักขฬะ ฉัน เรียนรู้ และ ยอมรับ อดีต เดินหน้า อนาคต พ้นไป ฉัน เข้าใจ และ ยอมรับ ความจำ สูญหาย ใบหน้า ลบเลือน ฉัน ทำใจ และ ยอมรับ ใบหน้าที่สูญหาย กลายเป็นหนึ่ง ฉัน ไม่เข้าใจ แต่ ยอมรับ ............. โลกอื่นๆ ที่เคยยอมรับ จากไป เหลือเพียงโลกหนึ่ง ที่ผู้อื่นไม่เข้าใจ สิ่งที่โหยหาจืดจาง ความต้องการหมดไป ฉันไม่ไขว้คว้าอะไร เพราะฉันเข้าใจ โลกอื่นๆ ที่จากลา ไม่เข้าใจ โลกเหล่านั้น ทับซ้อนกัน สับสน กักขฬะ อดีตและอนาคตสูญหาย ใบหน้าละเมียดละไม กลายเป็นหนึ่ง เพราะฉันไม่เข้าใจ ............. ความจริงโลกเหล่านั้นเป็นหนึ่ง และว่างเปล่าเกินกว่าจะยอมรับ เพราะ เรา มองแต่โลกที่กระด้าง เรา เหล่านั้นห่างไกลออกไป ความจริงทุกสิ่งเป็นหนึ่ง และว่างเปล่าเกินกว่าจะยอมรับ เพราะ เรา มองแต่สิ่งที่กระด้าง เรา เหล่านั้นห่างไกลออกไป ............. สิ่งทั้งหลายเป็นผลจากเหตุแห่งตน เหตุแห่งสรรพสิ่งกำหนดได้เป็นอนันตนัย ประจักษ์ได้โดยวิสัยผู้ลุแจ้งเองนั้น หากแต่เหตุหนึ่งส่งผลต่อเนื่องมิหยุดหย่อน เรา เป็นหนึ่งด้วย มหาเหตุ นั้น มหาเหตุนั้นเป็นใจเดิมแต่สิ่งอัน หากหยั่งแจ้งกระจ่างใจเดิมนั้น ย่อมรู้สรรพสิ่งได้โดยนัย เหตุนั้นห่างไกลออกไป จาก เรา ผู้ไม่รู้โลก February 11 Love Is In The Air~*รักลอยเล่นลม อยากชื่นอยากชม อยากทุกข์อยากทม อยากสุขอยากสม ลมรักลอยเล่น ดั่งเช่นรักเธอ ฉันเพ้อพะวง มั่นคงหลงคอย รักเล่นลมลอย พลอยใจจืดจาง ร้างรักหักทิ้ง ชิงเด็ดเพียงดม ลอยลมเล่นรัก รอยพักตร์ลบเลือน ลอยเกลื่อนกลรัก รอยปักรักลวง Love is in the air แลจะเป็นรักลมลม สมนักเอนทรี่นี้ Before Valentine February 09 Random Songs~*RULES: 1. Put your iTunes, Windows Media Player, etc. on shuffle. 2. For each question, press the next button to get your answer. 3. YOU MUST WRITE THAT SONG NAME DOWN NO MATTER HOW SILLY IT SOUNDS. 4. Tag 10 friends. 5. Everyone tagged as to do the same thing. 6. Have Fun! IF SOMEONE SAYS 'ARE YOU OKAY' YOU SAY?
You Don't Know Me - Susan Wong (เออ = =) HOW WOULD YOU DESCRIBE YOURSELF?
You're not here - Melissa Williamson (อะนะ ออกแนว I see dead people) WHAT DO YOU LIKE IN A GUY/GIRL?
Lost Cause - Akira Yamaoka (เห้ย ไร วะ) HOW DO YOU FEEL TODAY?
ริมหาด - ชะเอม (สงสัยอารมณ์อยากพักผ่อนวันหยุด) WHAT IS YOUR LIFE'S PURPOSE?
ปีศาจวสันต์ - อรวรรณ เย็นพูนสุข (เป็นปิศาจซะงั้น) WHAT'S YOUR MOTTO?
Free Things For Poor People - Infadels (สังคมสงเคราะห์เร้อ) WHAT DO YOUR FRIENDS THINK OF YOU?
Just Walking In The Rain - Johnnie Ray (ดูท่าทางชีวิตจารันทดมาก) WHAT DO YOUR PARENTS THINK OF YOU?
Round & Round (Switch Remix) - Body Rockers (คงปวดหัวน่าดู หมุนไปหมุนมา -*-) WHAT DO YOU THINK ABOUT VERY OFTEN?
I Would Never.. - Mocca (ฉันจะไม่ ทำอะไรทั้งนั้น 555) WHAT IS 2 + 2?
Help Me Through The Day - John Mayall & The Bluesbreakers (2+2 แม่งโคตรเศร้าเลย - -*) WHAT DO YOU THINK OF YOUR BEST FRIENDS?
ลาวดวงเดือน - อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี (บอกเพื่อน อ้ายลาว) WHAT IS YOUR LIFE STORY?
Sun - Silent Hill 3 (มันไม่ใช่เพลงด้วยซ้ำ ชีวิตช่างอลังการแท้ +.+) WHAT DO YOU WANT TO BE WHEN YOU GROW UP?
To Know You Is To Love You - Bobby Vinton (ตามหาใครซักคนว่างั้น) WHAT DO YOU THINK WHEN YOU SEE THE PERSON YOU LIKE?
ลาภูพิงค์ - เยื่อไม้ (เง้อออออออ) WHAT WILL YOU DANCE TO AT YOUR WEDDING?
Thunder On The Mountain - Bob Dylan (โอ้ว โห้ แหะ) WHAT WILL THEY PLAY AT YOUR FUNERAL?
วิมานดิน - Grammy Music Box Vol.4 (T_Tแอบเข้ากะงานอีก) WHAT IS YOUR HOBBY/INTEREST??
บ้านเรา - เสียงใครก็ไม่รู้แต่ไม่ใช่ลุงสุเทพ (อยู่แต่บ้านละมั้งนี่ ที่ไหนก็ไม่สบายเท่าบ้านเนอะ) WHAT IS YOUR BIGGEST FEAR??
ศึกในอก - เยื่อไม้ (เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้ดีจริงๆ -*-) WHAT IS YOUR BIGGEST SECRET?
Fascination - Alphabeat (ความลับที่น่าหลงใหล) WHAT DO YOU WANT RIGHT NOW?
ชมทุ่ง - เพลิน พรหมแดน (เหมือนจะอยากไปเดินเล่น) WHAT DO YOU THINK OF YOUR FRIENDS?
รักข้ามขอบฟ้า - พิว โชติรส วิบูลย์ลาภ OST.KTC (รักเพื่อนมากไปปะเนี่ย) WHAT WILL YOU POST THIS AS?
ผีเสื้อ - ชรัส เฟื่องอารมย์ (วันไหนเป็นผีเสื้อค่อยโพสเร้อ = =) ที่จริงไม่ค่อยชอบ tag ใครเท่าไร แต่ว่าอยากรู้ว่าฟังเพลงแนวไหนกัน ลองเล่นขำๆและกันนะ Strange Loop Poo le temps qui reste Borvorn Suntornpoch tean tira ร่มคันเดียว ลุ่มแม่น้ำโขง Odalisque Freddie Ljungdurst 「POP」 ♫ hudkung - Who am i ... Miss Sally B. ขอเกินมาคนนึง ว่างก็เล่น ไม่ว่างก็ไม่ต้องเล่น อยากเล่นก็เล่น ไม่อยากเล่นก็ไม่ต้องเล่น ตามสบายเลย วู้ ร้อนโว้ยยยยยยยยยยยยย February 08 Sit Here All Aloneแต๊ะเอีย เปลี่ยนเป็น เสื้อยืด หนังสือม้า สตอเบอรี่ปั่น และตั๋วหนังกะทิบูด วันสุดท้าย รอบสุดท้าย นั่งรอหน้าโรงไม่มีใคร อ่านหนังสือจากห้องสมุด จินตนาการไปไกลลิบลับ 山田長政 Κωνσταντίνος Γεράκης Maria Guyomar de Pinha Jeremias van Vliet Simon de la Loubère เวลาผ่านไปไม่มีใครอื่น พนักงานก็มองแปลกๆ ได้เวลา ยื่นตั๋ว ฉีกตั๋ว เดินลิ่วผ่านไปไม่ตรวจอะไรทั้งสิ้น นั่งลงอย่างสบายใจ วางของไว้เบาะข้างๆ ขยับไปกลางจออีกนิด ตอนซื้อพนักงานเข้าใจผิด นั่งก็รักในหลวงได้ นั่งอยู่คนเดียวในความมืด ปล่อยตัว ปล่อยใจ สบาย ผ่อนคลาย นั่งดูหนังในโรงที่ไม่มีแม้แต่พนักงานเข้ามา นั่งยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ เหยียดขา เอนหลัง เรื่องราวจบลง ทุกคนเต้นกันอย่างมีความสุข พนักงานเดินมาเปิดประตูทางออก แล้วตะโกนตรงมาเพื่อให้รับรู้ ตัวละครยังคงเต้นอยู่ อยากดูให้จบแต่เกรงใจพนักงาน จำใจเดินไปที่ทางออก ได้รับการไหว้และขอบคุณอย่างไม่จริงใจ ออกมาสู่โลกความจริง แสงสว่าง ทางเดินที่ไม่มีใครอื่น หลายคนอาจจะ ไม่ชื่นชอบและไม่คุ้นเคย กับการอยู่เพียงลำพัง หลายคนจำเป็นต้องมีใครๆอยู่ด้วยตลอดเวลา แต่ มีบางเวลา ที่เราต้องอยู่โดยไม่มีผู้ใด มีบางสถานที่ ที่เราต้องไปแค่คนเดียว มีบางภาวะ ที่เราผ่านมันไปได้ด้วยตัวเองเท่านั้น ถ้าไม่คุณทำตัวให้พร้อมรับมัน การอยู่โดดเดี่ยวจะทำร้ายคุณ |
|
|
